Woensdag 30 december 2009
Vandaag kwamen Chris en Jeroen op herhaling endeze keer hadden ze Patrick mee genomen. Op het water aangekomen na een gedwongen afwezigheid van ruim 2 weken, zagen we gelijk dat het water zeer bruin was, dodelijk voor de visvangst. Ook vandaag was het nietanders, maar toch wist Chris na een uurtje vissen een aanbeet te forceren en te verzilveren, en na een pittige drilkwam tot onze verbazing deze zeeforel van 65 cm boven water.
De rest van de dag bleef het heel stil, patrick kreeg 1 mooie aanbeet, Jeroen verspeelde er 1 en ik zar er voor spek en bonen bij. ook Rob die naar het Haringvliet was geweest had geen aanbeet gehad, dus dat wordt zwaar de komende periode
2 PR's in 10 minuten
Op 8 juni 2008 kwamen Vincent en Joris op herhaling en na ongeveer 2 uur vissen kreeg Vincent een mooie aanbeet en na een flinke dril kwam dit monster van 97 cm in boot, een nieuw PR voor vincent
EINDELIJK DE EERSTE
Al een aantal maanden vaar ik rond met een doosje spinners en kleine plugjes in de boot, en als ik roofblei zie jagen hang ik er natuurlijk gelijk een spinnertje aan en ga dan driftig staan werpen. Leuk om te doen, maar het leverde niks op. Maandag 29-08-2005 was ik aan het verticalen op de Dordtse Kil en kreeg op 4 meter diepte een tikje waarna gelijk mijn lijn slap viel, zo gevoeld zo geslagen, en ik merkte al gelijk dat het geen snoekbaars was maar het bleek een leuke roofblei te zijn. Een prachtige sterke vis. Hopelijk gaan we er in de toekomst nog veel meer vangen maar de eerste is binnen
WAT EEN DREUN
Eind oktober waren we in gehuurd door Ultimate om een weekend met Duitse winkeliers te gaan vissen op de Nederrijn. Vrijdag avond in de plaza van het park waar voor ons huisjes waren gehuurd wisten de lokals al te vertellen dat er geen knoop werd gevangen op de Nederrijn. Verder bleek dat onze winkelier niet aanwezig was dus Clarise en ik konden er samen tegen aan. Toen we zaterdag bij de helling aan kwamen was het zo mistig dat we niet uit konden varen. Na ongeveer 1,5 uur wachten trok de mist langzaam op en voeren we naar een grindgat een paar km verderop. Er lagen al een paar bootjes van lokale vissers, maar we zagen weinig activiteit aan boord. In een bepaalde hoek van de plas zag ik een mooi taluut en tot mijn grote verbazing ving Clarise al snel op 12 mtr diepte de eerste snoekbaars. Natuurlijk kon ik dit niet op me laten zitten maar helaas ook nummer 2 en 3 waren voor haar. Opeens zaten op 17 meter diepte en zo diep wil ik niet vissen, maar terwijl ik de boot weer het taluut op trok kreeg ik een dreun op mijn hengel. Het bleek een zware grote vis te zijn die daar in de diepte mijn shad had gegrepen. Na een minuut of 10 kwamen er allemaal belletjes boven en dan weet je het wel, een snoek. En inderdaad een mooie dikke dame van 1,07. we hadden aan het eind van de dag toch nog 12 snoekbaarzen, 2 baarzen, en natuurlijk die mooie meid van 1,07 mtr. Zeker beter als verwacht.
KLEIN MAAR BIJZONDER
Nadat ik onze afspraak al een keer had uitgesteld, ivm het dikke water en de slechte vangsten, stond Sven Haneman op zondag 20 maart dan toch samen met zijn zwager voor de deur om een dagje te gaan verticalen. De heren hadden 200 km gereden om hier te komen en ik hoopte dus maar dat we er een paar zouden vangen. De week er voor waren de vangsten redelijk maar ja het blijft vissen en zeker snoekbaars is zeer onvoorspelbaar. Na het gebruikelijke koffiedrink ritueel vertokken we om 8.45 naar de helling om te trailleren. Alles verliep vlekkenloos en om iets over 9 uur waren we op de eerste stek, waar Sven al binnen 1 minuut zijn shad op de bodem had geparkeerd. Dat begon goed!!!!!! Op de volgende stekken vingen we er een paar maar niet iets om een verslag over te schrijven. Aan het eind van de ochtend kwamen we op een stek bij de ingang van een haven waar ik meestal wel een paar visjes vang. Al snel kreeg ik een tikje op mijn hengel en het was duidelijk dat ik weer een harinkje aan de haak had, maar wat schetst mijn verbazing, toen hij boven kwam had dit harinkje een plastic ring om zijn lijf. Deze ring was al een beetje ingegroeid en zat zelfs over zijn borstvinnen heen. Na de foto's heb ik natuurlijk gelijk de ring van het visje afgehaald en hem weer terug gezet. Laat de dierenberschermers nu nog maar eens beweren dat sportvissen niet goed voor de vissen is deze vis had het zonder ons sportvissers zeker niet gered!!!!!!!!!! Aan het einde van de dag hadden we er met 3 man 35 gevangen, geen bijzonder grote vissen maximaal 65 cm. Toen we aan het eind van de dag bij ons thuis nog wat zaten na te praten waren we het er wel over eens die ene kleine zouden we nooit vergeten. , wat een marzelaar was dat. Persoonlijk vind ik alle dagen op het water mooi of je nu veel of weinig vangt maar deze dag was wel bijzonder
NAT MAAR TEVREDEN
Op zaterdag 28 december 2003 ging ik met Ron en Wilco een dagje verticalen op de rivier de Merwede. Zoals je al vermoed was het weer niet echt zomers, sterker nog het regende pijpenstelen. We lagen op 9.00 uur op de eerste stek en tegen beter weten in probeerde we een snoekbaarsje te verleiden tot een aanbeet. De afgelopen dagen vingen we eigenlijk alleen maar vis bij "de palen" en vandaag was het niet anders. Om ongeveer 10.00 uur kwamen we in de regen op deze stek aan en al snel vingen we de eerste mooie snoekbaarzen. Deze hele winter al vingen we hier tientallen vissen per dag waarbij we er zelden of nooit 1 kleiner dan 55 cm vingen. Om ongeveer 13.30 uur regende het nog steeds en stond mijn teller al op 37 stuks. Toen kwam ik vast te zitten. Nu zit je op de rivier wel vaker vast en door een stukje terug te varen en tegengesteld te trekken kom je meestal wel los, dus zo gezegd zo gedaan. Na een paar flinke rukken gegeven te hebben gaf ik mijn hengel aan Ron en voer een stukje stroom opwaarts, nu begon Ron aan de hengel te trekken maar hij kwam niet los. Hij gaf de hengel weer aan mij en ik dacht net dit wordt buigen of barsten toen ik wat voelde bewegen aan mij hengel. Er zit er 1 aan zei ik tegen Ron en Wilco en hij voelt heel zwaar aan maar hij beweegt niet erg. Nu was er in die periode daar een schipper verdronken na een aanvaring die nog niet terug gevonden was en Ron vroeg met een ietwat trillerige stem "het zal toch geen lijk zijn?" Ik weet het niet maar het is zeker geen snoekbaars of snoek antwoorde ik. Na een minuut of 10 kwam er tot onze grote verbazing een meerval omhoog. Van mijn vriend Peter kreeg ik de week er voor een plasticplaat waarop een centimeter was gelijmd, zodat ik snel vissen kon opmeten en weer terug zetten. Deze meetlat ging tot 1.33 mtr en mijn commentaar toen hij hem gaf was natuurlijk "die is veel te klein joh, daar heb ik toch niks aan". Toen we de meerval eindelijk aan boord hadden, was deze meetlat inderdaad veel te klein. We hebben vervolgens de bun vol laten lopen en zijn naar de pont gevaren, waar Roy, een andere vismaat, al stond te wachten in de regen met zijn fototoestel en een rolmaat tot 5 meter, daar heb je tenminste wat aan. De meerval bleek ongeveer 1,65 te zijn en nadat we hem vereeuwigd hadden hebben wij hem, nadat hij eerst nog even mijn boot vol poepte, weer terug gezet. Moe maar voldaan wilde ik mijn vriendin bellen maar het had zo lang en hard geregend dat mijn mobiel in de zak van mijn regenpak zelfs nat was geworden en het niet meer deed. Ondanks deze tegenvaller was het toch een zeer bijzondere dag.
